توضيح اينكه پيامبرانى كه از طرف حق آمده‌اند ، براى اين بود كه قانونى بياورند - در اصطلاح كلامى به اين پيامبران اولوالعزم مىگويند - قرآن به جاى آن انبياء است و آمدن اين‌گونه پيامبران لغو و بيهوده است ، و يا براى تبليغ و اجراى قوانين است كه غالب پيامبران براى اين مقصود آمده‌اند . اسلام به واسطهء قانون نظارت ملى - امر به معروف و نهى از منكر - به واسطهء آمِرينَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّاهِينَ عَن‌ِالْمُنْكَرِ كه مصداق آن در اسلام ، روحانيت است و اسلام ، به آنان فراوان اهميت مىدهد . حتى در رواياتى ، آنان را به منزلهء همان انبياء قرار داده است . - عُلَمَاءُ امَّتِي بِمَنْزِلَةِ انْبِيَاءِ بَنِي اسْرائِيل « 1 » - و به واسطهء امامت و بعداً حكومت و ولايت فقيه ، نقيصهء عدم ارْسالِ رُسُلْ را جبران نموده است . بنابراين آمدن پيامبر با ذكرى كه رفت نيز لغو و بيهوده است . اين خلاصه‌اى از بحث خاتميت بود ، و پوشيده نيست كه بحث خاتميت بحثى مفصل و علمى است كه فراخوار اين نوشته نيست . ما در اينجا به همين مقدار اكتفا مىكنيم . پژوهندگان مىتوانند تفصيل مطلب را در كتاب ولايت فقيه بيابند .

--> ( 1 ) - عُلَماءُامَّتى كَانْبِياءِبَنى اسْرائبلَ ( بحار ج 2 ص 22 ، غوالى اللثالى )